On the occasion of 22 Bahman 1390 " the anniversary of Iranians victory confiscation"
یکی ازافتخارات همیشگی آقایان معممین هنر به خیابان کشیدن مردم درمناسبت های مختلف بوده و هست ،از مراسم تدفین گرفته تا سوم و هفتم و چهلم و سالگرد ، از پانزده خرداد گرفته تا بیست و دوم بهمن ، روزدانشجو تا روزمعلم و و غیره و غیره ، به زبان ساده زنده و مرده ، کودک و بزرگسال ، غم و شادی ، پیروزی و شکست مردم همه و همه تنها بازیچه ای است دردست آنهاییکه بدنبال بهره برداری و سوء استفاده ازاحساسات مردم هستند ، البته این داستان منحصر به روحانیون شیعه و ایران نبوده و نیست و صفحات کتاب تاریخ پراست ازموارد مشابه ، روحانیون مسیحی نیزدر دوران تفتیش عقاید درمراسم به آتش کشیدن محکومین ،گروهی از مردم را به دور خود جمع می کردند و جالب آنکه مردم هم با سوت و هورا آنها را تشویق به اجرای حکم می نمودند و از بوی سوختن گوشت همنوع خود لذت می بردند ، هیتلر و موسولینی و استالین نیزهمواره با سوت و هورا و فریاد "درود..." گروهی از مردم تشویق به ادامه جنایات خود می شدند و غالباً با خواندن سرود ملی ازپشت تریبون بدرقه می گردیدند ، علی داماد پیامبر نیز با فریاد اعلام بیعت گروهی از مردم ازخانه بیرون آمد و ردای خلافت رابر تن نمود و ...
جالب آنکه عاقبت کار دقیقاً همان گروه از مردم بعد از گذشت چند صباحی تک تک کشیش ها و قضات دادگاه های تفتیش عقاید را خانه به خانه بیرون کشیدند و در آتش سوزاندند و از بوی سوختن گوشت آنها سرمست شدند ، هیتلر برای پرهیز از مواجهه با این گروه خودکشی نمود ، موسولینی شانس فرار نیافت و پس از تیرباران دربیابان های مرزی آب دهان بر جنازه اش انداختند و همان امت همیشه در صحنه پس از ضربت خوردن علی توسط ابن ملجم شادی و پایکوبی نمودند ، دکترمحمد مصدق نیز تا حدی از این امت ناامید و منزجر بود که ترجیح داد خود را بدست دشمن بسپارد تا بدست آنها یی که تا چند ساعت قبل ازشکستش شعار زنده باد مصدق سر می دادند، داستان صدام حسین و سرهنگ قذافی نیز تکرارمکررات است ، ضمناً ، عمداً هم ازچهره های منفی و هم از چهره های مثبت درمقام مثال استفاده نمودم تا به مفهوم اصلی برسم که امت همیشه در صحنه مثبت و منفی هم نمی داند و نمی شناسد !
بگذریم، پس از برگزاری چنین مناسبت هایی روزنامه ها و خبرگزاری ها و صداو سیما حضور جمعیتی موسوم به "امت همیشه در صحنه" را نشانه پیروزی معرفی می کنند که البته به اعتقاد من چنین قضاوتی می تواند برداشتی آزاد از تحمیق مردم و به خیابان کشیدن آنها باشد ، ازآنطرف برخی از اعضای اپوزیسیون در داخل و خارج تلاش خود را بر این قضیه معطوف می کنند که منکر حضوراین گروه در ابعاد گسترده در خیابان ها در اینگونه مناسبت ها شوند که به باورمن هرچند یکی از ترفندهای ضد تبلیغاتی محسوب می شود اما در جای خود نوعی دیگر از تحمیق مردم است چرا که انکارواقعیت عینی است و به اعتقاد من بجای انکار واقعیت بهتر است به تجزیه و تحلیل آن بپردازیم .
در یکی از رمان های الکساندردوما نویسنده معروف فرانسوی جمله ای با این مضمون خواندم که " درایام انقلاب فرانسه چهره هایی درخیابان دیده شد که در روزهای عادی هیچگاه نمی دیدیم و بعدها نیزهرگزدیده نشدند" اما نظر من کمی متفاوت است ، به اعتقاد من این چهره ها چونان کابوسند ، کابوس روزها هم وجود دارد اما محل ترس نیست چون فضای لازم برای ایجاد رعب و وحشت را ندارد ، این چهره هاهمچون خفاشانی هستند که ثبات و تعادل برایشان همچون نور آزار دهنده و غیر قابل تحمل است ،علت علاقه وافر آقایان معممین و اقشار و گروه های مشابه درگذشته و احتمالاً آینده به بیرون کشیدن امت همیشه در صحنه نه گرفتن بیعت مجدد بلکه القای دائمی سنگینی فضای عدم تعادل و ثبات در جامعه است چرا که بخوبی در طول قرون متمادی به این واقعیت پی برده اند که اگر ثبات و تعادل و امنیت باشد حضور امت همیشه در صحنه در خیابانها اساساً بی معنی است اما آقایان بایستی یک نکته را هم مد نظر قرار دهند که اکثراً مغفول می ماند و آن نکته اینکه دست اجرایی متفکرین ، روشنفکران ، اهل قلم و تئوریسین ها در آینده نزدیک همین امت همیشه درصحنه خواهد بود ، به زبان ساده نفراتی که در روز 22 بهمن و دیگر مناسبت های مشابه درخیابان ها می بینیم همان هایی هستند که فردا هیزم لازم برای آتش را فراهم خواهند کرد و آقایان را زنده زنده درآتش خواهند سوزاند ، هر چقدر حرارت امت همیشه در صحنه در دادن شعاربیشتر باشد نشانه حرارت بیشتربازی فرداست ، اهل قلم و متفکرین و آزادیخواهان هیچگاه دستخوش افر اط و تفریط نبوده و نیستند چرا که اهل تجزیه و تحلیل و تامل و بررسی و بدنبال راه کارهای اصولی هستند ، اما امت همیشه در صحنه زاییده و نتیجه افراط و تفریط است لذا با قاطعیت به آقایان معممین عرض می کنم که در روز 22 بهمن و دیگر مناسبت ها چشمها را باز و گوشها را تیزکنند و خوب بشنوند وخوب ببینند آنچه هوادارانشان می گویند وبه نمایش می گذارند.
شخصاً قاطعانه مخالف حکومت تزویر و فریب و دیکتاتوری مذهبی ماقبل تاریخ جمهوری اسلامی هستم ودرتمامی این سالها آنچه درتوان داشتم چه نظری و چه اجرایی را برای ابرازعقیده و تقویت اپوزیسیون بکار گرفتم و در اینجا صراحتاً اعلام می کنم نه تنها حضور امت همیشه در صحنه در مراسم ومناسبت های مختلف از جمله 22 بهمن نگرانم نمی کند ، نه تنها حضور این گروه را کتمان نمی کنم بلکه تماشای صحنه های مربوطه باعث انبساط خاطر و انگیزه ای مضاعف برایم می گردد چرا که به خیابان کشیدن برنامه ریزی شده مردم از طرف حکومت مداران و سیاسیون را فقط و فقط نشانه ضعف و اقرار به عدم ثبات و نیاز سران حکومت به اثبات هویت می پندارم ، حکومتی که هویت خود را به اثبات رسانده و از خود مطمئن است هرگز پشت شعارهای پوچ و بی محتوای تکراری پنهان نمی شود ، حکومت و حکومت مدارانی که هویت خود را به اثبات رسانده و قدرت خود را قبول دارند هیچگاه دیواری از مرگ بر ... و فحش و ناسزا بدور خود نمی کشد ، در یک کلام حکومتی که دارای هویت مشخص و اعتماد به نفس کافی واقتدار بین المللی است نیازی به برخ کشیدن امت همیشه در صحنه ندارد چرا که جامعه بین الملل به اینگونه ناشیگری های سیاسی می خندد و برای مردم داخل هم تنها سوژه ای است جدید که یک یا دو روزی موجب سرگرمی و پر شدن صندوق پیام کوتاه تلفن های همراهشان خواهد شد .
پس ازاتفاقات و تغییر و تحولات سال 57 اموال موروثی برخی از افراد از جمله بسیاری از کارخانجات و تولیدی ها و موئسسات خصوصی توسط سران حکومت جمهوری اسلامی مصادره گردید که چند و چون آن موضوع این بحث نیست چرا که هرچند هنوز داغش در دل بسیاری تازه است اما ضررمالی همواره قابل جبران است ، آنچه از ملت ایران مصادره گردید و هیچگاه قابل جبران نیست پیروزی مردمی بود ، مصادره ای که شادی پیروزی را به تلخی بدل نمود ، تلخی که نه با پخش فیلم های چارلی چاپلین و لورل هاردی از شبکه های رسانه ملی و نه با پخش شیرینی و شکلات و کیک در خیابان ها و میادین و نه با شرایط ویژه فروش اقساطی کارخانجات اتوموبیل سازی شیرین نمی شود ،شاید تنها چشیدن طعم پیروزی واقعی یعنی آنچه به یغما برده اند بتواند کام ملت را بعد از سالها مزه مزه کردن تلخی شیرین نماید .
مهرداد امیررحیمی
تهران – بهمن 1390
www.mehrdadamirrahimi.blogfa.com
mehrdad.amirrahimi@facebook.com
لینک های مرتبط گذشته :
غاصب غاصب است چه صهیونیسم باشد چه جمهوری اسلامی
٢٢ بهمن امسال دیو جهالت یکبار دیگر تنوره خواهد کشید
٢٢ بهمن امسال عبورازتونل وحشت تنها راه رسیدن به آزادی بود
