مهرداد امیررحیمی

SKYPE: mehrdad.amirrahimi

لینک های مرتبط گذشته :

حضوروکلای مدافع تشکل های هنری دردادگاه خانه سینما

مهرداد امیررحیمی — Thu, 17 May 2012 09:34:53 GMT

If the accusations against Iranian house of cinema(The Iranian Alliance of Motion Pictures Guilds)will go ahead …

( آرشیو وبلاگ شخصی در بلاگفا دیماه 1390 )

خبرنگاران حرفه ای می گویند عمرخبرکوتاه است وخبرهرچه داغ ترباشد زودتربیات می شود که پربیراه هم نمی گویند، البته این قانون همچون دیگر قوانین استثناء هم دارد یعنی برخی ازاخبار علیرغم داغ بودن هرگز کهنه و بیات نمی شوند چرا که در دل ملت ها ثبت می گردند و برای همیشه داغ می مانند .

نوشتن درمورد خبر موفقیت آقای اصغر فرهادی و تیم هنری ایشان را اگر از زاویه دید خبرنگاران بنگریم بیان دوباره خبری است که بیات شده است اما من از زاویه ای دیگر به آن می نگرم و این خبر و خبرهای مشابه آن را از دسته اخباری می دانم که هیچگاه کهنه نمی شوند و درقلب مردم همواره تازه و شاداب باقی خواهند ماند لذا تعجب نکنید اگر می خواهم بعد از گذشت مدتی امروز به آن بپردازم ، حسن دیگر این دیرکرد آن است که شعله های آتش تب تجزیه و تحلیل های عجیب و غریب کم و بیش فروکش نموده ، البته باید اقرار کنم که من معمولاً در مسابقات سرعتی آخرمی شوم که در این مورد هم صدق می کند ؟!

ضمناً ، ثبت اخبار در یاد و خاطره ها دو حالت مثبت و منفی دارد ، حالت منفی آن ثبت یاوه گویی های برخی ازافراد یا گنده گویی های بی پشتوانه و تیترسازی های غیر اخلاقی وغیراصولی آنهاست که بسته به میزان حماقت و بی درایتی صاحب سخن و شوخ طبعی ملت ها درقالب طنزبر سردهان ها می افتد و نقل محافل می گردد یا گاهی اشتباه آنقدرفاحش است که چندین دهه دست مایه فیلمسازان و نویسندگان و اهل هنرمی گردد ، ازاین دست موارد در طول تاریخ بسیار داشته ایم که من تنها به چند نمونه که درحال حاضربیاد می آورم اشاره می کنم ، جمله معروف ماری آنتوانت ملکه فرانسه آنگاه که از اطرافیان پرسید چرا مردم پاریس اینقدرعصبانی و ناآرامند و درباریان پاسخ دادند زیرا نان ندارند که بخورند و اودر مقام ملکه فرانسه با نهایت تعجب گفت اینکه مشکلی نیست می توانند بجای نان شیرینی بخورند ! ، پادشاه فقید ایران محمد رضا شاه پهلوی اعتقاد داشت که در دنیا فقط یک ابرقدرت باقی مانده است که پادشاه ایران یعنی خود اوست ، تیمسارازهاری با قاطعیت اعلام نمود که صدای الله اکبر از بلندگوهای وصل شده روی پشت بام هاست نه از حنجره مردم کوچه و بازار و ... ،البته اگرمنصفانه به ماجرا بنگریم تقریباً تمامی سیاسیون سخنان ناسنجیده ای از این دست بر زبان جاری ساخته اند که یا حاصل جوگیر شدن بوده است ویاجمله ای آمده است و بدون مزه مزه کردن بیان شده است اما وقتی تعداد این درافشانی ها زیاد می شود و از حوزه بیانی خارج و به مرحله اجرا نیز گذاشته می شود و فراتراز آن خط مشی اصلی قرار می گیرد دیگراز قالب تصادف بیرون می آید و نشاندهنده نوعی بیماری مزمن است که وضعیت سالهای اخیرسیاسیون کشورمان احتمالاً به این مورد نزدیک تر است ، که در حد حضور ذهن بنده یکی از جذاب ترین آنها ماجرای هاله نوراطراف سرآقای دکتراحمدی نژاد است ، سخن را همین جا جمع می کنم چون می دانم هزاران هزارنمونه جالب تردرگنجینه خاطرات خود و یا در صندوق پیام کوتاه گوشی تلفن همراه خود دارید و نیازی به اشاره به آنها نیست .

و حالت مثبت ثبت یک اتفاق دریاد و ذهن مردم و کتاب تاریخ که نیت من از نوشتن مطلب حاضر است اخباری است که حقیقتاً هیچگاه از یاد مردم نمی روند و هرگز کهنه و بیات نمی شوند چرا که مایه افتخارملی هستند ، که از آن جمله است موفقیت ورزشکاران ، دانشمندان و هنرمندان درعرصه های مختلف در فضای جامعه بین الملل .

در این بین عکس العمل اهل قدرت و حکومت مداران نیز گویای نحوه نگرش ریشه ای آنها به موضوع است کما اینکه شاهد بودیم درمورد بسیاری ازموفقیت های هنرمندان ایرانی درصحنه بین المللی حکومتمداران ایران یا عکس العملی نشان ندادند و سکوت اختیار کردند یا آن را متصل به مسائل سیاسی روزخواندند وعکس العمل منفی نشان دادند که درهر دو حالت از وحشت فزاینده آنان ازقدرت ذاتی هنرو هنرمند نشات می گیرد، قدرتی که در ذات هنرنهفته است و به هنرمند واقعی منتقل می شود و او نیز بسته به میزان توانایی انرژی مثبت خود را به مردمش و به جهان هدیه می کند ، چنین قدرتی زمانی برای حکومتمداران هراس برانگیز تر و وحشت آفرین تر می شود که انسجام و تمرکز پیدا کند ، اینچنین تمرکزی محقق نخواهد شد مگر با جمع شدن هنرمندان در کنار یکدیگر و گرم شدن کانون خانوادگی هنرمندان و اینجاست که نقش کانون های مختلف هنری رخ می نماید و خانواده هنرمندان در کنار یکدیگر در قالب انجمن ها و کانون ها و خانه ها و تشکل های مختلف و با اسامی مختلف و متنوع شکل می گیرد .

تشکل های صنفی مختلف در دنیا سابقه ای دیرینه دارند ، شاخه های مختلف هنری نیزازاین کاروان عقب نمانده و خیلی زود به جمع پیوستند ، ایده اینگونه تشکل های صنفی همچون بسیاری ازدیگرمسائل پس ازگذشت چند دهه گذرشان به خاک ایران هم افتاد وتعدادشان بسرعت رو به فزونی گذاشت ( فقط ازنظرکمی )، از آن جمله خانه هنرمندان ، خانه عکاسان ، خانه موسیقی ، خانه سینما ، خانه نویسندگان و خانه فلان و خانه بهمان ، البته با نهایت تاسف بازهم همچون بسیاری از دیگر موارد وارداتی ، فرهنگ اینگونه تشکل ها ازهمان بدو ورود به اقتضای سلیقه مسئولین و دست اندرکارن مربوطه بسرعت تغییرمحتوایی پیدا نمود ، به همین دلیل بعضاً بطورکل هویت خود را از دست دادند و بگونه ای درآمدند که دیگر کارآیی لازم برای آنچه برایش تعریف شده بودند را نداشتند .

اصلی ترین عملکرد چنین تشکل هایی ارتقای سطح فرهنگی هنری جامعه ، نزدیک کردن هرچه بیشتراعضا در قالب یک خانواده و ارائه سرویس های رفاهی مختلف ، دفاع از حقوق اعضا در زمینه های مختلف و بطور خلاصه پایه گذاری مکانی در راستای یاری رساندن به اعضای هم قسم و هم صنف و هم فکر بوده است که در کشور ما با تغییرات لحاظ شده عملاً جهت حرکت معکوس گردیده یعنی بیشتراعضا به کانون ها سرویس می دهند و عملکرد و هدف کانون ها و تشکل ها بجای تعیین خط مشی کلی برای اعضا بلعیدن سیاست های کلی وزارتخانه ها و حکومت مداران و بالا آوردن آن بر سراعضا یعنی هنرمندان است .

چند سال قبل که هنوز کم و بیش در زمینه موسیقی دستی برآتش داشتم و اخبار مربوطه را دورا دور پیگیربودم چندین باربا مسئولین خانه موسیقی ازطریق نامه و ایمیل مکاتبه ( البته مکاتبه یک طرفه که آنموقع هنوز تعداد طرفداران این نوع مکاتبه تا این حد زیاد نبود !) نمودم ، چند سالی ازافتتاح این خانه یا تشکل هنری یا هر چه می خواهید بنامیدش بیشتر نمی گذشت لذا برخی از اساتید و اهل فن که بعضاً ازموسسین و بنیانگذاران این تشکل بودند در مورد نحوه نگرش بنده به مسئله اینگونه اظهار نظر فرمودند که خیلی تند می روید ، این تشکل هنوز خیلی جوان و نوپا است و باید به مسئولینش وقت کافی داد که خود را بشناسند اما ، من شخصاً معتقد بودم سالی که نکوست از بهارش پیداست و امروز که خانه موسیقی یازده دوازده سال از عمر پر برکتش می گذرد به صحت نظرات و گفته هایم بیشتراز گذشته ایمان می آورم .

در یکی از این نامه ها در قالب پیشنهاد خدمت آقایان عرض کردم :

پس از بررسی تمامی نکات و جوانب نه بعنوان یک موسیقیدان که بعنوان یک ایرانی پیشنهاد بلکه توصیه می کنم که با تشکیل جلسه ای فوق العاده ، در حضور تمامی اعضا و پیش کسوتان پس از آگاه نمودن مردم از وضعیت فعلی و طرح مشکلات و معضلات حاکم بر فضای موسیقی کشور همچنین ، ذکر دلایل عدم توانایی این مو ئسسه در راستای ارتقای سطح علمی –فرهنگی – اجتماعی هنرموسیقی که هدف اصلی تاسیس موئسسه محسوب می گردد ، به نشانه اعتراض انحلال خانه موسیقی ایران رسما اعلا م گردیده و بازگشایی آ ن منوط به تامین خواسته های منطقی و صدور مجوزهای حقوقی لازم در این رابطه گردد .

بررسی و تجزیه وتحلیل اجمالی اساسنامه اینگونه تشکل های صنفی – هنری ( که تقریباً همه از روی دست هم کپی شده است ) لزوم بازخوانی و اصلاح مجدد آنها را مطرح می کند چرا که طبق مفاد ، اعضای موئسس عملاً هرگونه امتیاز و اختیاری را از خود سلب نموده اند وبندها و نکات قید شده صرفاً مشتی کلی گویی های محتاطانه و دو پهلوست که فاقد هرگونه کارآیی عملی است سوالی که من در گذشته بارها از آقایان پرسیده ام و در متن نامه ارائه شده نیز به آن اشاره شده است اینکه آیا صرف حضور بدون هیچگونه قدرت عملی در زمینه تصمیم گیری های ریشه ای و اساسی مفید است یا مضر .

بگذریم ، فارغ از تعدد تشکل های هنری که در راستای تخصصی بودن شاخه های مختلف هنر ایجاد شده اند همه هنرمندان عضو یک خانواده اند ، یعنی خانواده هنر ، اساتید شاخه های مختلف هنرایران که فرض را بر این می گذاریم بعنوان پیشکسوت از موسسین و مدیران و گردونه چرخان تشکل های موجود هنری در ایران امروز هستند باید بدانند اگر امروز در یک جبهه باشند و هم صدا و هم دل در برابر زورگویی و نمایش قدرت بر مسند قدرت نشستگان بایستند و از اعضای خانوده یعنی در حقیقت از هویت خود دفاع کنند نتیجه ای که باید و شاید حاصل خواهد شد و وظیفه خود را در قبال مردم و جامعه به انجام رسانده اند و اگر سکوت کنند و یا به نوشتن نامه های دو پهلو سرشار از جملات و عبارات گنگ و نامفهوم و رد و بدل بیانیه های بی محتوا که تنها پاک کردن صورت مسئله است اکتفا کنند یقیناً فردا یعنی دقیقاً همین فردا نوبت خود آنها خواهد بود .

لذا از تمامی دست اندرکاران هنری کشور ، از تمامی اساتید و پیشکسوتان شاخه های مختلف هنری ، از تمامی مسئولین و مدیران تشکل های هنری ایران تقاضا می کنم در مورد انحلال خانه سینما برخورد جدی کنند و تنها راه حل و نتیجه معقول و منطقی را منوط به رفع کامل اتهامات واهی مطرح شده در مورد خانه سینما اعلام کنند ، رفع اتهام بدون هیچ پیش شرط و پس شرطی و در صورت عدم حصول نتیجه منطقی و معقول و اصولی و اصرار مسئولین وزارت ارشاد مبنی بر ادامه زورگویی و نمایش قدرت ، خود پیشقدم شده و انحلال تشکل هایی که فاقد هرگونه اختیارات قانونی هستند را اعلام کنند که اگر جز این عمل شود بجز اتهامات واهی مشابه که فردا از طرف وزارت ارشاد به آنها وارد خواهد شد باید در دادگاه تاریخ پاسخگوی اتهامات وارده از جانب هنرمندان و مردم باشند ، امروز انتخاب با شماست ، نشستن پشت میز ریاست تشکلی که مورد تمسخر و مایه ریشخند هنرمندان ایران است و یا حضور واقعی ، فعال و پویا درعرصه هنرایران ، در طول بیش از سه دهه سکوت برخی ازشما نتیجه ای بجز نکبت برای هنر ایران به ارمغان نیاورده است در حالیکه آنچه در قبال آن به شما هدیه کرده اند تنها یک میز و صندلی است .

باید اینگونه باشد که : چو عضوی به درد آورد روزگار ، دگر عضوها را نماند قرار ، اما مدتهاست که این بیت زیبا معنی و مفهوم خود را از دست داده است و به همین دلیل تنها می مانیم ، شاید چون باور نداریم که فردا نوبت خودمان است .

خانه موسیقی یا عکاسی یا نقاشی یا ... که از ریشه و اساس با توجه به هر روز دورتر شدن از دلیل اصلی پایه گذاریش تعطیل است همان بهتر که منحل اعلام شود ، اما فرق است از آسمان تا زمین میان تعطیلی خانه موسیقی و تعطیلی خانه سینما ، یکی از بنیان تعطیل است و دیگری را تلاش می کنند تعطیل کنند .

استدعا دارم تمامی مدیران و مسئولین و دست اندرکارن جامعه هنری ایران بطور مکتوب و رسمی به وزارت ارشاد اعلام کنند در صورت به دادگاه کشیدن پرونده خانه سینما همگی در دادگاه مربوطه شرکت می نمایند تا از خانواده یا در حقیقت ازهویت خود دفاع کنند ، وکلای تمامی تشکل های هنری آمادگی خود را جهت دفاع از حقوق پایمال شده هنرمندان کشور اعلام نمایند و اگر چنین شود دادگاهی خواهد بود تاریخی که متهم اصلی آن هر که باشد خانه سینما نخواهد بود .

در پایان موفقیت روزافزون هنرمندان ایرانی در زمینه های مختلف هنری که موفقیت اخیرآقای فرهادی و تیمش یکی از آنهاست را به همه ملت ایران و جامعه هنری کشور تبریک عرض می کنم و امیدوارم این روند علیرغم فشارهای سه دهه اخیرومحدودیت ها و مشکلاتی که نه تنها از آنها کاسته نشده بلکه هر روز هم اضافه می گردد ادامه یابد، اینگونه شاید جدایی ها به وصل بینجامد.

مهرداد امیررحیمی

تهران – دیماه ١٣٩٠

SKYPE: mehrdad.amirrahimi

لینک های مرتبط گذشته :

جاوید شاه ، کدوم شاه ، شاه نجف خمینی

مهرداد امیررحیمی — Thu, 17 May 2012 09:27:18 GMT

Shah Najaf Khomeini

(آرشیو وبلاگ شخصی در بلاگفا اسفند ماه 1390)

یازده دوازده سال بیشتر نداشتم وقتی درخیابان شنیدم مردم فریاد می زدند " جاوید شاه ، کدوم شاه ، شاه نجف خمینی " علیرغم سن کم تضاد درونی این شعار برایم آنقدر عجیب و سوال برانگیز بود که برای همیشه درحافظه ام ثبت و هک گردید ، گفتم تضاد به این دلیل که چند خیابان آنطرف تر فریاد می زدند " جاوید شاه " و درخیابانی دیگر با تحکم فریاد می زدند "بگو مرگ برشاه " ، آن دوران معمولاً روزهای جمعه به همراه پدر اول سری به منزل مرحوم سپهبد قرنی و بعد آیت الله طالقانی می زدیم ، درطول مسیررفتن به منزل آیت الله اشاره ای به آنچه شنیده بودم کردم ، پدرم خندید و گفت حتماً یادآوری کن وقتی رسیدیم در مورد آن صحبت کنیم، آن روز بعد ازصحبت های اصلی ، سرسفره ناهار پدرم داستان را تعریف کرد و علامت سوال بوجود آمده در ذهن من را نیز به نمایش گذاشت ، سفره بزرگ و طویل بود اما پذیرایی خودمانی ، دور سفره افراد عادی ، اعضای جبهه ملی ، نهضت آزادی ، مجاهد و چریک ، کسبه و تجار بازار و احتمالاً یکی دو مامور اداره امنیت وقت نشسته بودند ، بخاطر دارم که ‌آیت الله طالقانی دستی به ریش خود کشید و علیرغم تلاش زیاد نتوانست خود را کنترل کند و از ته دل و با صدای بلند خندید و رو به من کرد و یک جمله در شرح داستان گفت " پسرم ترک عادت موجب مرض است " .

دیشب که صحنه های تلویزیون را نگاه می کردم و ماجرای برگشت آیت الله خمینی به ایران و نام گذاری دهه فجر و بقیه داستان ها و وقایع سی و چند سال گذشته را در ذهن تداعی می نمودم ناخواسته بیاد خاطره بالا افتادم و با خود فکر کردم برخی از ضرب المثل ها دنیایی از معانی را در دل خود نهفته اند ، بدون هیچ قصد و غرضی تمام خاطرات ایام انقلاب در ذهنم همچون فیلمی مستند پخش شد و ناخواسته مقایسه ای کردم میان واقعیت های تاریخی و تاریخ ساختگی در حال ارائه .

آیت الله خمینی مردی بود که نه تنها مردم کوچه و بازار که متفکرین و روشنفکران و سیاسیون به شخصیت استثنایی و مقتدر ، ثبات رای و عقیده و سابقه مبارزاتی اش برای تحقق آرمان های انقلابی چونان پدری دلسوز احترام می گذاشتند ، این احترام عمومی که یکی دیگر از دلایل اصلی اش ادعای عدم تمایل به در دست گرفتن قدرت سیاسی نظامی بود که آیت الله خمینی و دیگر بزرگان مذهبی صاحب نام وقت بکرات در صحبت ها و سخنرانی ها واعلامیه ها یشان به آن اشاره مستقیم و بر آن تاکید می نمودند درمقطعی کوتاه یعنی یک یا دوسال آخرسلطنت پهلوی موجب شد که چشم و هم چشمی ها ، حسادت ، اولویت ها ، سوابق مبارزاتی و در یک کلام آنچه غالباً دست و پاگیر جنبش های مردمی و تشکل ها و انقلاب هاست کنار گذاشته شود و همه یکپارچه ، یکدل و یکزبان رهبری واحدی را پذیرا شوند ،البته پذیرش رهبری واحد با پذیرش رفتن زیر پرچمی واحد دو مقوله کاملاً جداست ، بزبان ساده آیت الله خمینی را با هیچ منطقی مگر منطق زور نمی توان و نباید بنیان گذارانقلاب معرفی نمود زیرا چنین چیزی بسیار دور از واقعیت است ، در اینکه آیت الله خمینی بنیانگذار جمهوری اسلامی است شکی وجود ندارد اما فرق بسیار است میان انقلاب ایران که ریشه تحولات بوده است و شکل گیری جمهوری اسلامی بعنوان قالب یک حکومت و همین نکته ظریف بعد از پیروزی 57 مشکلات و معضلات فراوانی را برای جامعه و کشور بوجود آورد .

درهرحال آیت الله خمینی پیروزمندانه به ایران بازگشت و از بدو ورود چشم و هم چشمی ها ، حسادت ها ، اولویت ها و سابقه بازی دوباره پر رنگ شد اما اینبار نه تنها میان احزاب و رجال سیاسی که بیشترمیان اعضای قشری موسوم به روحانیون که آیت الله خمینی رهبری آن را بعهده داشت ، در نهایت ناباوری آنانکه تا چند روز قبل ادعای عدم تمایل به قدرت داشتند یک شبه همچون گرگ به گله های چند نفره تقسیم شدند و هر یک برای خود محدوده ای تعیین کردند و نه در لفاف که کاملاً علنی و رسمی تغییر ماهیت و هویت دادند و مدعی قدرت شدند ، این چرخش صد و هشتاد درجه ای آنقدر غیر قابل باور بود که غالب رجال سیاسی وقت تا مدتها از شوک وارده گیج و مبهوت بودند و زمانی بخود آمدند که دیگر کار از کار گذشته بود و قدرت در چنگال آقایان روحانیون سابق قرار گرفته بود .

اتفاقی که افتاد اینگونه قابل تفسیرو تشریح است که بدلیل جاه طلبی و قدرت طلبی روحانیون شیعه ، همکاری بادمجان دورقاب چین ها و نان به نرخ روز خورهای همیشه در صحنه ، ناآگاهی و جهالت برخی از رجال سیاسی وقت و صد البته استعداد ذاتی انسان در بیراهه رفتن ، پدرمهربان و قابل اعتماد سال 57 ظرف تنها چند ماه چهره عوض نمود و در قالب " شاه نجف " واردعرصه شد هرچند شاه نجف فاقد دربار و تجملات و تشریفات دربار پهلوی بود اما درباریان فاسد برای حضورخود لزوماً نیازی به دربارو تشریفاتش ندارند ، اینگونه با نهایت تاسف هم ملت ایران از داشتن پدری دلسوزو تکیه گاهی مطمئن محروم گردید وهم مقام و جایگاه آیت الله خمینی ( وبعدها جانیشنش آیت الله خامنه ا ی ) درحد شاهی همچون شاهان گذشته تنزل پیدا نمود ، شاهی که همچون پادشاهان گذشته تو دهان دولت می زد و برای ملت دولت تعیین می کرد (که اگرشاهان گذشته حسب ظاهر با تایید مجلس عزل و نصب می کردند شاه جدید بعد از تمام کردن جمله اش احتمالاً جهت رفع شبهات پرانتزی باز می نمود و به پشتوانه ملت را به حکمش اضافه می کرد )، شاهی که اگر خشم براو مستولی می شد همچون پادشاهان گذشته حکم اعدام جوانان در بند را صادر می کرد ( که اگر شاهان گذشته بعد از دادگاهی کردن و محاکمات قانونی اعمال نفوذ می نمودند و مغضوبین را اعدام می کردند شاه جدید حکم اعدام گروهی جوانان در بند بدون حق دفاع را صادرمی کرد ) ،شاهی که اگر ولیعهد و جانشینش بر خلاف تمایلات و خواسته هایش رفتار می کرد او را یک شبه از صفحه تاریخ محو می کرد ( همانگونه که پادشاهان درگذشته عمل کردند و جانشینان خود را بقتل می رساندند و یا کورمی کردند ) و خلاصه روز از نو و روزی از نو و همان آش شد و همان کاسه اما ...

اینکه چرا نادرشاه سردارهمیشه فاتح و یکی از افتخارات ایران در پایان عمر، مجنون وارچشم ولیعهدش را از کاسه بیرون می کشد و سراز بدن سرداران خود جدا می کند و یا ناصرالدین شاه دستور قتل امیرکبیر را صادر می کند و محمد رضا شاه ، پادشاه جوان و پر انرژی و تحصیلکرده سوئیس که همواره مدعی وطن پرستی ، مردم دوستی و باز نمودن دروازه های تمدن بر روی ایران و ایرانی بود ناگهان شکنجه گاه بر پا می کند و از دلالان اسلحه کمیسیون دریافت می کند ، آیت الله خمینی همانطور که در بالا شرح داده شد قالب عوض می کند و چهره جدیدی از خود نشان می دهد ،آیت الله خامنه ای می ایستد تا درمقابل چشمانش فریاد بزنند " مرگ بر ضد ولایت فقیه ، خامنه ای رهبراست وارث پیغمبر است " و آنچه دیدید و شاهد هستیم و بهتر از من می دانید ، دلایل متعدد و پیچیده ای دارد که نقد و بررسی آن در متن حاضر نمی گنجد و من در اینجا تنها در پی ایجاد علامت سوال هستم نه کشف علت و پاسخ به سوال .

از طرفی توجیهات مقطعی خود اشخاص نیز بسیار حایز اهمیت و در مقام مقایسه قابل تامل و بررسی است ، برای نمونه نادرشاه باورداشت جانشینش خائن و در پی ساقط کردن او از سلطنت است و سقوط خود از تخت را بمنزله سقوط کشور می دانست ؟! ناصرالدین شاه نیزباورکرده بود که وجود امیرکبیر برای سلطنت و کشورمضراست و قتلش واجب ؟! رضاشاه بیماری مال اندوزی و زمین خواری خود را در راستای کمک به رعیت می دانست ؟! محمد رضا شاه تاسیس ساواک را تنها در راستای حفظ و حراست از امنیت ملی می دانست و آیت الله خمینی که اعمال و رفتار خو د را در راستای حفظ و حراست از اسلام عزیز می دانست و اسلام ناب محمدی را که هیچگاه توصیفی ملموس از آن ارائه نگردید و همواره در حد یک اصطلاح باقی ماند متفاوت از اسلام دیگر کشورهای مسلمان می پنداشت و ...

مطمئن نیستم اما ظاهراً در نگاهی اجمالی یکی از گزینه هایی که قابل طرح است توهمی است که در میان اهل قدرت (مطلقه) رواج دارد شدت این توهم تا حدی بالاست که صاحب قدرت عدم حضور خود یا باورهای خود را بمنزله نابودی کشور می داند در حالیکه اغلب موضوع کاملاً برعکس است ، به شهادت تاریخ اگر توهم بر نادرشاه مستولی نگردیده بود بسیاری از مشکلات آینده برای کشور پیش نمی آمد ، حضور و وجود امیرکبیر نه تنها بنفع کشور که بنفع سلطنت و تحکیم خاندان قاجار بود ، شکنجه گاه های ساواک نیز در راستای تحکیم ارکان سلطنت پهلوی کار نکردند که بعکس تیشه برریشه اش زدند و اسلام عزیز یا اسلام ناب محمدی آیت الله خمینی و قتل عام و کشت و کشتارهایی که با ادعای تحکیم مبانی اسلام و گسترش دین و مذهب تشیع صورت گرفت بعکس تیشه بر ریشه های دینی و ترویج لامذهبی و از میان رفتن حرمت بسیاری از باورها و اعتقادات ریشه ای مردم شد ، با توجه به آنچه گفته شد گمان نمی کنم قضاوت در مورد اینکه آیا صاحب قدرت مطلقه امروز کشور دچار حمله توهماتی مشابه است یا نه و قضاوت در مورد اینکه نتیجه مستولی شدن توهم بر صاحب قدرت مطلقه چیست کار خیلی دشواری باشد هرچند قضاوت نهایی با تاریخ است و فردا شاهد نتیجه توهمات امروز خواهیم بود .

مهرداد امیررحیمی

تهران – بهمن ماه 1390

SKYPE: mehrdad.amirrahimi

09352498823

لینک های مرتبط گذشته :

الله اکبر، دیشب فریاد سکوت ایران را لرزاند

مهرداد امیررحیمی — Thu, 17 May 2012 09:15:02 GMT

Allah o Akbar , Iran shocked by people silence…!

(آرشیو وبلاگ شخصی در بلاگفا اسفند1390)

گمان نمی کنم حتی میان نسل امروزهم کسی پیدا شود که داستان ارتشبد ازهاری و نطق معروفش درمورد رفتن به پشت بام و بررسی و رصد اوضاع سیاسی کشورو قضاوت در مورد فریاد الله اکبر برروی پشت بام ها را نشنیده باشد ، آن روزها نتیجه گیری تیمسار ازهاری این بود که صداهای پخش شده ازدستگاه پخش صدا بوده است نه از قلب مردم اما اینگونه نبود و این ادعا دروغ بود و فریب ، در مقام مقایسه امروز ادعا براین پایه است که چشمه فریادهای از اعماق دل الله اکبر هنوز هم جوشان است اما این نیز دروغ و نیرنگی بیش نیست و قضاوت مردم همان است که در مورد ارتشبد ازهاری بود فقط آن زمان که دوران ستم شاهی بود و نخست وزیری نظامی بر سر کار بود وطاغوت صداها را در گلو خفه می کرد و آزادی نبود و در پی رسیدن به آزادی بیان بودیم به مردم اجازه داده شد در خیابان ها بطورعلنی فریاد بزنند " ازهاری گوساله ،بازم میگی نواره ،نوار که پا نداره ،ای خرچهار ستاره " وعکس العمل تیمسارازهاری چهار ستاره بیچاره دربرابر این بی احترامی و تحقیر و توهین علیرغم بر راس قدرت بودن قبول اشتباه خود و کناره گیری از قدرت بود اما عکس العمل امروز سران نظام مقدس جمهوری اسلامی در کشوری که سنبل آزادی می نامندش پافشاری براشتباه و نادیده گرفتن فریاد سکوت ناشی از تنفر و انزجارمردم است ، بواقع اگر مردم امروز اجازه می یافتند در مورد نحوه برخورد و میزان وقاحت حاکمان شعاری درخور و از ته دل سر دهند متن شعارچه بود ؟ خوشحال خواهم شد نظرات خود را به هر طریق که صلاح می دانید برایم بفرستید تا درپستی جداگانه ارائه کنم .

در هر حال ...

سال 57 ، فریاد الله اکبر شبانه بر روی پشت بام منازل یکی از راه کارهای خود جوش مردمی بود که تفاوت بسیاری با الله اکبرهای روزانه داشت ، همه می دانستند که جمع کثیری از الله اکبر گویان روزها آدم فروشان ، خودفروشان ، نان به نرخ روز خورهای دمدمی مزاج و همواره در مسیر باد هستند که به طرفه العینی رنگ عوض نموده و از صف جاوید شاهیان به صف جاوید خمینی ها خواهند پیوست ، بقول قدیمی ها سلامی بود که بی طمع نبود اما الله اکبرهای شبانه فریاد دلها بود چون گمنام بود و بی ریا و بی طمع و تایید این ادعا آنکه تا حدی تاثیرگذار بود که ارتشبدی چهار ستاره را زیر سنگینی خود له کرد و در اعماق تاریخ مدفون .

دیشب هم یکی دو بار و برای لحظاتی صدای الله اکبر از روی یک یا دو پشت بام محله ای که در آن زندگی می کنم شنیدم ، ازدوستان و اطرافیان در تهران و دیگر شهرستانها نیز جویای وضعیت جوشش این چشمه در جاهای دیگر شدم و به این نتیجه رسیدم که فریاد الله اکبر یکی دو پشت بام زیرفریاد سکوت پشت بام های دیگر له شد ودر اعماق تاریخ مدفون گردید ، باور دارم چشمه الله اکبر هنوزهم در قلب مردم جوشان است اما آن را ازسران حکومت نیرنگ و فریب دریغ می کنند ، ایمان دارم در آینده نزدیک بازهم این چشمه فوران خواهد کرد و اهل نیرنگ و فریب را شسته و با خود خواهد برد ، الله اکبر همواره و در طول قرنهای متمادی همچون شمشیری دو لبه ایفای نقش نموده است ، نقشی که ذاتی و فطری اوست ، اگر در استفاده از آن ریا کنید به خودتان آسیب می رسانید و طرف مقابلتان تقویت خواهد شد،حال مختارید فردا در مقابل دوربین های تلویزیون ودر خیابان تا جایی که در توان دارید از ته حلقوم فریاد الله اکبرسر دهید و دسته و گروه و اتوبوس راه بیندازید، مردم جوابتان را با صدای بلند و رسا داده اند و احساس خود را نسبت به شما واضح و مشخص بیان کرده اند ، اگر درست گوش کرده باشید ...

شکرایزدکه باقبال کله گوشه گل نخوت باد دی وشوکت خارآخرشد

مهرداد امیررحیمی

تهران – 22 بهمن ماه 1390

SKYPE: mehrdad.amirrahimi

09352498823

لینک های مرتبط گذشته :

پرچم ایران سه رنگ است سبز و سفید و سرخ !

مهرداد امیررحیمی — Thu, 17 May 2012 09:07:06 GMT

green and white and red , Iran flag colors

(آرشیو وبلاگ شخصی در بلاگفا اسفند1390)

پرچم ایران و رنگ های سه گانه آن تاریخچه ای دارد که در کتابها و سایت های مختلف در دسترس است وپرداختن به آن موضوع اصلی متن حاضرنیست ، درحقیقت انتخاب پرچم و رنگ های آن بعنوان سوژه این متن تنها بهانه ای است برای انتقال آنچه در ذهن دارم.

جنبش سبز یکی ازجنبش هایی است که درطول سه دهه اخیردرایران شکل گرفته است وهمچون دیگرجنبش ها دکترین و ایدئولوژی خاص خود را دارد ، در یک نگاه کلی طرز تفکر و دیدگاه رهبران اصلی و شناخته شده این جنبش برپایه اعتقاد به اصلاح پذیر بودن نظام جمهوری اسلامی است که با توجه به سوابق اجرایی آنها در رژیم حاضر قابل توجیه است ، وجه تمایز جنبش سبز با دیگر جنبش ها راه پیمایی میلیونی بعد از انتخابات ریاست جمهوری سال 88 است راه پیمایی خودجوش مردمی که توانست ضربه مهلکی بر پیکره دیکتاتوری مذهبی حاکم بر ایران وارد نموده و پشتوانه قدرت نمایی سران جنبش سبز گردد ، مردم نیز بطور طبیعی پس از سالها خفه کردن اعتراض خود درگلو توانستند از موقعیت بوجود آمده استفاده نموده و با فریاد های از اعماق وجود طعم شیرین پیروزی هرچند مقطعی را زیر زبان مزه مزه کنند و به آرزوی دیرینه خود مبنی بر یافتن تکیه گاهی برای تخلیه حس تنفر و انزجار برسند ، این موفقیت اگربا درایت و سیاست مدیریت می شد می توانست همچون جرقه ای باشد که انبار باروت مردم تحقیر و توهین شده را منفجر کند اما اینگونه نشد شاید به این خاطر که یکبار دیگر انحصار طلبی کار دستمان داد .

واقعیت آن است که ، نفرات حاضردرراه پیمایی میلیونی اعتراض آمیز سال 88 حی و حاضرند و نه تنها از تعدادشان کاسته نشده که چند برابر شده اند اما تیم رهبری جنبش سبز نتوانست سیل خروشان خشم مردم را کانالیزه نموده و ایجاد تمرکز کند لذا بطورطبیعی با پاره پاره شدن و شاخه شاخه شدن ، قدرت سیل تحلیل رفت ، هرچند با برنامه ریزی درست و اصولی ، کنار گذاشتن اختلافات نظری و تئوریک ،پرهیز ازجاه طلبی وقدرت طلبی و تاکید براهداف مشترک درآینده نزدیک بازهم شاهد تمرکز قوا خواهیم بود .

هیچ انقلاب و رفورم ریشه ای و بنیادین بدون تمرکز قدرت ممکن نیست و تمرکز قدرت بدون کنار گذاشتن اختلافات میسر نیست ، شاهد این ادعا و مثال بارز در این زمینه بازنگری ماجرای سال 57 است ، تا سال 56 گروه ها و احزاب و مخالفین مستقل هر یک در مسیر خود تعریف و تعیین نموده حرکت می کردند ، سازمان مجاهدین خلق ایران ، چریک های فدایی خلق ، بازماندگان حزب توده و دیگر گروه های شبه نظامی با اعتقادات و روش های خاص خود ، نهضت آزادی ایران ، جبهه ملی ایران ، حزب ملت ایران و دیگر احزاب و گروه های ملی گرا با ایدئولوژی و آرمان های خاص خود ، مذهبیون نیز با تکیه بر باورهای مذهبی خود و منتقدین و مخالفین غیروابسته به احزاب و مستقل هم از مسیر انتخابی خود حمله می کردند و غالباً ضربات سهمگینی به پیکره رژیم وارد می نمودند اما ضربات پراکنده کارساز نبود تا زمانیکه همه دست ها یکی شد ، اختلافات فراموش نشد اما برای رسیدن به هدفی مشخص بطور مقطعی کنارگذاشته شد و انرژی متمکر گردید و در سال 57 این انرژی متمرکز ضربه نهایی را وارد نمود ، فارغ از عملکرد و رفتار سالهای بعد از پیروزی سال 57 حذف یا انکار نقش پررنگ سازمان مجاهدین خلق و چریک های فدایی در انقلاب ایران عین تحریف تاریخ است چرا که همه می دانند عملیات چریکی گروه هایی از این دست تا چه حد در پیروزی انقلاب تاثیرگذار بوده است ، تامین هزینه ها از جانب بازاریان و سرمایه داران وقت صورت گرفت ، حرکت های نیمه مستقلی همچون عملیات تروریستی افرادی چون اندرزگو یا شخصیت استثنایی کسانی چون خسرو گلسرخی و مشابه او نیز جملگی محرک و پشتوانه اتفاقات سال 57 و تحرکات مردمی بود(فارغ از تایید یا رد و قضاوت در مورد درست یا اشتباه بودن این نوع اقدامات ) ، آنچه گفته شد یعنی پیروزی سال 57 همچون دیگر پیروزی های بزرگ حاصل حضور همه گروه ها از طیف های مختلف و رنگ های مختلف در کنارهم بود، زیبایی رنگین کمان مدیون حضورهمه رنگ های اصلی طبیعت و اقتدار پرچم ایران درگرو حضور سه رنگ سبز و سفید و سرخ با چیدمانی مخصوص در کنار هم است ، سه رنگ نمادین که سبزش نشانه صلح دوستی ، سرخش نشانه غضب و خشم و قدرت ملت در مقابل دشمن و سفیدش نشانه اعتدال است ، در طول این سالها بدلیل فضای خفقان مردم اعتدال پیشه کردند ، سبزها سفیر صلح دوستی ملت ایران شدند اما جای سرخی که سنبل خشم و قدرت ملت است خالی مانده که باید پرشود تا پرچم ایران دوباره مقتدرانه برافراشته گردد ، در اکثر تحرکات مردمی منجر به پیروزی نظامیان نقش رنگ سرخ را بازی می کنند و با قرار گرفتن در کنارمردم رنگین کمان شکل می گیرد ، در صورتیکه چنین نشود و نظامیان و فرماندهان ارتش مقهور و مغلوب دشمن مردم باشند ناچاراً گروه های شبه نظامی جای آنها را پر خواهند کرد ،چنین شرایطی عواقب ناگواری برای کشوربدنبال خواهد داشت اما واقعیتی است اجتناب ناپذیر .

هدف ازارائه چنین تحلیل هایی نه تنها تضعیف یا زیر سوال بردن جنبش سبزو رهبرانش یا القای افکارو نظرات آنارشیستی نیست بلکه بعکس در راستای تقویت آنها و دیگر گروه ها و احزاب و تشکل های مشابه است ، تا حرکات آنالیز و تحلیل نگردد بی شک خط مشی اصلی روشن نخواهد شد و نتیجه مطلوب حاصل نمی شود ، نبایستی فراموش کنیم که ضربه نهایی و فلج کننده ممکن نیست مگر با ائتلاف همه گروه ها و احزاب و نه فراموش کردن اختلافات که کنار گذاشتن آنها برای رسیدن به هدفی مشخص ، دراینکه فراخوان عمومی جهت حضور در خیابان ها و شرکت درراه پیمای سکوت یا فریاد یکی از کانال ها و راه کارهای موجود برای نمایش انزجارعمومی است هیچ شکی وجود ندارد اما انتظار حضور میلیونی در تمامی فراخوان ها آنهم بدون پشتوانه گروه های اجرایی عملیاتی غیر منطقی حتی غیر اصولی است ، پیروزی سال 57 میسر نمی گردید مگر با حضور رنگ سرخ ، نقشی که در ابتدا هر چند کمرنگ گروه های شبه نظامی بازی نمودند و در نهایت با پیوستن ارتش به جبهه مردمی پررنگ و کامل شد.

پرچم ایران فارغ ازاینکه شیر و خورشید روی آن نقش کنند یا الله اکبر،سه رنگ دارد ، سبز و سفید و سرخ ، بایستی اول رنگ ها طبق چیدمان اصلی در جای خود قرار گیرند تا بعد بنشینیم و ببینیم شیر و خورشید برآن نقش کنیم یا الله اکبر، پرچم ایران قائم به رنگهای نمادینش است نه قائم به اشکال نمادین روی رنگ ها ، رنگ ها درست کنارهم بنشینند سنبل روی آن نیز جایگاه خود را خواهد یافت و بر جای خود خواهد نشست ...

مهرداد امیررحیمی

تهران – بهمن ماه 1390

SKYPE: mehrdad.amirrahimi

09352498823

لینک های مرتبط گذشته :

جام جهان نمای گذشته و حال و آینده

مهرداد امیررحیمی — Sun, 13 May 2012 21:21:25 GMT

past, present and future can be watched in this mirror

(آرشیو وبلاگ شخصی در بلاگفا اسفند1390)

هنرارزشمندترین هدیه خداوند به نوع بشر است ، هدیه ای منحصر بفرد ، الماسی نتراشیده که هنرمند وظیفه خطیر تراش آن را بعهده دارد ، پس از تراش ، برلیانی که از زیر دستش بیرون می آید به نوع بشراهدا می گردد ، درحقیقت هنر نمود ظاهری ذات خداوند است ، این موهبت درمواردی برحسب موقعیت و بخواست خداوند درقالب سلاحی کارآمد نیز ایفای نقش می کند همانگونه که الماس گاهی نگین انگشتری می شود و بر روی دست شاهزاده خانمی خودنمایی می کند و گاهی برندگی اش بکار گرفته می شود و سخت ترین شیشه ها را می برد ، هنرهم کارکردی دو وجهی دارد ،هرچند حتی در مقام سلاح نیزهیچگاه تهاجمی عمل ننموده و از خشونت بدوراست چرا که خشونت در تقابل با لطافت و ظرافت ذاتی هنر است واین اصلی ترین وجه تمایز این سلاح با دیگر سلاح هایی است که بشردرطول تاریخ بکار گرفته است اما این وجه تمایز نه تنها از قدرت آن نمی کاهد که بعکس قدرتش را مضاعف می نماید .

اجازه بکارگیری این موهبت الهی در قالب سلاح از جانب اهدا کننده اصلی اعطا می گردد اما انتخاب شیوه بکارگیری این سلاح برحسب صلاحدید هنرمند است و هنرمند واقعی هرگز درانتخابش اشتباه نمی کند ، در حقیقت عمق تاثیر گذاری هنرمند و هنرش در جوامع مختلف ازهمین ثبات تصمیم گیری و یقین در انتخاب شیوه بکارگیری هنر نشات می گیرد ، آثارهنرمندان شاخه های مختلف هنر در افراد مختلف تاثیراتی مختلف بجای می گذارد ، اما نمی توان انسانی را پیدا نمود که ازهنر لذت نبرد که اگرچنین اتفاقی بیفتد قطع یقین یا آن موجود هر چه هست انسان نیست و یا آنچه ارائه گردیده هنر واقعی نبوده است ،شاید یک نقاشی در شما تاثیر تحریک کننده کمتری نسبت به یک قطعه موسیقی داشته باشد یا بعکس اما یک نقاشی هنری یا یک قطعه موسیقی خواسته یا ناخواسته در اعماق روح شما تاثیر خواهد گذاشت حتی اگر آن احساس برایتان ملموس نباشد .

در این میان ، هنرسینما عصاره و معجونی است از تمامی هنرها ، از نقاشی گرفته تا موسیقی ، از نمایش و تئاتر تا خوشنویسی، از مجسمه سازی گرفته تا فن بیان و سخنوری ... این شاخه از هنر که از چندین دهه قبل همچون سیاهچاله خروجی تمامی علوم و تکنولوژی مدرن را نیزبه خود جذب نموده امروزه تقریباً کلیه ناتوانی های انسانی را کنار زده و با شکستن محدوده و مرز ذهن انسانی همچون سمندی سرکش مخاطب را به جایی می برد که می خواهد ، حال این وظیفه هنرمند است که با هدایت درست این اسب در حال تاخت راکبش را بجایی هدایت کند که باید و شاید .

چنین سلاحی بمراتب قدرتمند تر و تاثیرگذار تر از تمامی سلاح های شناخته شده تاریخ بشر است ، سلاحی که هیچ چیز یارای مقابله با آن را ندارد ، نه تجهیزات نظامی ، نه سیاسیون و سیاست بازان ، نه دولت ها و دولتمردان ، و نه حکومت ها و نه دیکتاتورها ، دیکتاتوری دیکتاتورها دردستان توانمند هنرمندی همچون چارلی چاپلین دست مایه ساخت فیلمی شد که دهه های متمادی خنده بر لب های مردم نشاند و در آینده نیز چنین خواهد بود .

هنرآئینه تمام نما و جام جهان نمای گذشته و حال و آینده فرهنگ یک کشور و نوع بشراست و سینما بمنزله پروژکتورآن عمل می کند ، لذا کاملاً طبیعی است که هنرمند همیشه مظنون و متهم اصلی پرونده ای باشد که روی آن نوشته شده است سیاست ، البته شخصاً معتقدم سیاست یکی از شاخه های هنر است هنری که اگر به دست هنرمند واقعی سپرده شود از تماشایش همانقدر لذت خواهیم برد که از تماشای فیلمی هنری همچون " جدایی نادر از سیمین " یا تابلویی زیبا و یا شنیدن یک موسیقی دلنشین و اگر دست افراد نادان و نالایق و خودخواه و خود مدارو قدرت طلب سپرده شود همانقدر بی ارزش است که صحنه سیاست امروزکشورمان .

بعد از آنچه گفته شد ، اگر تاثیر گذاری یکی از شاخه های هنری یعنی سینما تا این حد عمیق و گسترده است تصور کنید همه اهل هنرازتمامی شاخه ها دست در دست هم بگذارند و یکپارچه شوند ، هیچ شکی ندارم که چنین نیرویی قادر است هر چیزی را جابجا کند و این دقیقاً اتفاقی است که درکشورما در شرف وقوع است ، ضمناً ، از آنجا که تاثیرهنر درونی و هدفش قلب و روح انسان هاست هرگونه تلاشی در جهت نفی یا رد آن و یا سوق دادنش به جهتی دیگر نیز درنهایت ناموفق خواهد بود که هیچ بطور معکوس عمل نموده و موجب تقویت تاثیرگذاری آن خواهد شد .
آرزو می کنم صحنه هنرسیاست نیز همچون صحنه هنر سینما و دیگر هنرها در ایران شاهد حضور رجال سیاسی صالح ، لایق ، دلسوز و مقتدرباشد تا اقتدارو اعتباری که در طول سالهای اخیر بدلیل عدم لیاقت و خودخواهی و قشری گرایی از دست رفته است به کشورمان باز گردد .

موفقیت اخیرهنرمندان سینمای ایران را نیز به جامعه هنری و همه ایرانی ها تبریک عرض می کنم.

مهرداد امیررحیمی

                                      تهران – اسفند ماه 1390
                               mehrdadamirrahimi@yahoo.com
mehrdad.amirrahimi@facebook.com
                                 SKYPE: mehrdad.amirrahimi

لینک های مرتبط گذشته :

دکترین جمهوری اسلامی "هدف راه را توجیه می کند"

مهرداد امیررحیمی — Sun, 13 May 2012 20:58:25 GMT

Islamic republic doctrine, the aim justifies the way …

(آرشیو وبلاگ شخصی در بلاگفا اسفند ماه 1390)

رای من این است کاندید از برا ی ا نتخاب اندرین دوره مناسب تر کس از شداد نیست
گرکه جمهوری است این اوضاع برگیروبه بند هیچ آزادی طلب بر ضد استبد ا د نیست

و اما ،بیاد دارم سالهای آخرحکومت پهلوی یکی از راه های ضربه زدن به رژیم وقت شایعه سازی در مورد خانواده سلطنتی بود و در این میان شاهدخت اشرف پهلوی همواره داغ ترین و جنجالی ترین سوژه روز بود (احتمالاً به این خاطر که خواهر دوقلوی شاه و مورد توجه و محبت خاص محمدرضاشاه بود و از این طریق روحیه شاه تضعیف می شد)، روزی تصویر اشرف پهلوی با چمدانی پرازهروئین در فرودگاهی خارجی تکثیر و در خیابان های تهران پخش می شد و فردا عکس برهنه شهبانو درکنار ساحل ، روزی عکس پادشاه درآغوش هنرپیشه ای برهنه در تختخواب و فردا دختر پادشاه درآغوش هنرپیشه معروفی ازهالیوود دردست مردم بود ، اگرعلت این رفتار ناجوانمردانه را جویا می شدی پاسخ می شنیدی " هدف راه را توجیه می کند " ، بهره گیری ازاین ترفند ، یعنی شایعه سازی و بعضاً دروغ پردازی که به اعتقاد من یکی از کثیف ترین و ناجوانمردانه ترین راه های مبارزاتی است درآن زمان با هدف افزایش میزان تنفر و انزجار عمومی بکار گرفته شد و الحق بسیار تاثیرگذار بود ، اگر با ملاک شعارکذایی مورد بحث به موضوع بنگریم داستان قابل درک وهضم بنظر می رسد ، بگذریم از آنکه یک طرف ماجرا آیات عظام و حجج اسلام بودند و جز این از آنها انتظار می رفت اما خب همیشه وقایع با انتظارات ما همسویی ندارد .

درهرحال آقایان به هدف خود رسیدند و جمهوری اسلامی جایگزین رژیم سلطنتی گردید ، اما ماجرا پایان نیافت و شعار" هدف راه را توجیه می کند " نه تنها کم رنگ نشد که هر روز پر رنگ و پر رنگ تر گردید ، اگر تا پیروزی انقلاب شاهدخت اشرف پهلوی قاچاقچی هروئین بود و چند تن از خانواده سلطنتی سوژه عکسهای خیابانی ، پس از پیروزی انقلاب طیف گسترده ای در این زمینه ایفای نقش نمودند یعنی تقریباً همه مخالفین و منتقدین و این ماجرا خودی و غیر خودی ، دوست و دشمن و غریبه و آشنا هم بر نمی داشت و نمی دارد، از بچه مجاهد های پانزده شانزده ساله گرفته تا آیت الله و مرجع تقلید و دراویش پیرمرد هفتاد هشتاد ساله و نویسنده و فعال سیاسی ، نظامی و وزیر و وکیل و و نقاش و هنرپیشه و کارگردان و غیره و خلاصه همه و همه قاچاقچی و مواد فروش و هم جنس باز و غیرهمجنس باز و دو جنس باز و جاسوس موصاد و ام آی سیکس و سی آی ای و زباله های افتاده در زباله دان تاریخ و جیره خوار اجنبی و مهره های سوخته و بی مخ و وطن فروش و غرب زده و صدها اصطلاح دیگر که حافظه ام یاری نمی کند و می توانید جهت جستجو به لغت نامه کامل اینگونه اصطلاحات ادبی سیاسی یعنی آرشیو روزنامه کیهان مراجعه بفرمایید شدند .

وقتی سرلوحه و خط مشی کلی و اجرایی یک سازمان ، نظام وحکومتی بر اساس شعار " هدف راه را توجیه می کند " باشد – هر چند بر زبان و درظاهرخلاف آن را جاری سازند - بطورطبیعی تمامی ارکان نظام براین پایه استوارخواهد شد و درچنین حالتی دیگر هیچ محدوده امنی باقی نخواهد ماند ، در حقیقت این شعار شمشیری است دو لبه که هر لحظه ممکن است دستی را که آن را بکار گرفته است ازمچ قطع کند که اگرچنین شود جای گله و گلایه ای نیست که ذاتی و فطری آن است ، گمان می کنم آنچه این روزها در ایران شاهد هستیم وضعیتی مشابه است ، آنانکه حرمت نگاه نداشتند امروز خود بی حرمت شده اند و حال آنچنان سراسیمه اند که هر لحظه حضور خود را درعرصه سیاست و حکومت به مردم تذکر می دهند اما خاطرات و سوابق آنها جایی برای بخشش باقی نمی گذارد .

شاید بتوانند یک یا حتی ده بار دیگر مردم را پای صندوق های رای بکشند ، شاید بتوانند با بهره گیری از میلیاردها میلیارد پول بیت المال و تبلیغات گسترده و دادن وجوه نقد و قول و قرارهای بی پایه و اساس و وعده و وعید های بی پشتوانه جمعی را به پای صندوق های رای روانه کنند، شاید بتوان با پر کردن اتوبوس ها مردمی را که هیچ اطلاعی از چند و چون ماجرا ندارند و تماشاچیان صحنه سیاست اند به مراکز فرستاده و پس از فیلمبرداری و پخش در اخبار شبانگاهی بادی در غبغب انداخته و دم از موفقیت و پیروزی بزنند اما آنچه یقیناً نمی توانند انجام دهند برگرداندن حس اعتماد و اعتقاد قلبی مردم است ، مردمی که با حضور تقریباً صد در صدی خود در اولین انتخابات بعد از پیروزی سال 57 همه اعتماد خود را یکجا اهدا کردند حال برای بیرون کشیدنشان باید از تراول چک های ریز و درشت و وعده و وعیدهای بی پشتوانه استفاده کرد و اتوبوس دربست برایشان ارسال نمود مضافاً به اینکه بعد ازهمه اینها وقتی بدلایل مختلف پشت صندوق های رای قرار می گیرند لبخندی شیرین و بسیار پر معنی برلب دارند ، لبخندی که از هزاران هزار متن همچون مطلب حاضرگویاتر و رساتر است و این نتیجه همان شمشیر دو لبه ای است که قصه اش را به اختصار برایتان تعریف کردم ...

چند روزدیگرانتخابات مجلس شورای اسلامی است ، منتظر دیدن لبخند شیرینتان هستم

                                       مهرداد امیررحیمی
                                     تهران – اسفند ماه 1390
                             mehrdadamirrahimi@yahoo.com
                           mehrdad.amirrahimi@facebook.com
                            SKYPE: mehrdad.amirrahimi

لینک های مرتبط گذشته :

ایران نیاز مبرمی به یک خانه تکانی دارد

مهرداد امیررحیمی — Sun, 13 May 2012 20:41:10 GMT

Home also needs a deep cleaning

(آرشیو وبلاگ شخصی در بلاگفا اسفند ماه 1390 - نوروز 1391)

این روزها فضای مجازی رنگ و بوی نوروز به خود گرفته است ، به هر سایت و وبلاگی سر بزنید صاحب خانه با تصویرشاخه ای گل یا هفت سینی زیبا که چاشنی آن جملاتی شیرین یا قطعه ای شعراست به بازدیدکنندگان خوش آمد می گوید ، سنتی زیبا و روح نواز که ریشه در فرهنگ اصیل ایرانی دارد ، ظاهراً عمو نوروزهم جایی بجز فضای مجازی برای اظهار نظر و حضور خود نمی یابد ،شاید به این خاطر که در عالم حقیقی دلها پذیرای او نیست ، به اعتقاد من دلیلش این است که ایران هم نیاز مبرمی به یک خانه تکانی دارد شاید بعد از خانه تکانی و غبار روبی باز هم شادی به دلها باز گردد و عمو نوروز هم به دنیای حقیقی اش .

سازمان ها و ارگان های مختلف وابسته به حکومت از جمله دست اندرکاران رسانه ملی تلاش گسترده ای می کنند که شادی را به مردم تزریق کنند ، تلاشی سخت ، درعین حال بی نتیجه چرا که شادی حقیقی آمپول ویتامین نیست که قابل تزریق باشد بلکه درونی است و وابسته به بسیاری از فاکتورها که تنها یکی از آنها و احتمالاً آخرین آنها تماشای فیلم و سریال و کارتون یا شنیدن سخنرانی آیات عظام و حجج اسلام در مورد آداب سال تحویل و آیات وسوره ها و احادیث مربوطه است ، البته تلاش شبانه روزی یک ساله متخصصین و کارشناسان صدا و سیما جهت آستین سازی برای هنرپیشه های هالیوودی و برش تصاویردامن و شلوارهای کوتاه دختر خانم های اروپایی و دیالوگ سازی برای شخصیت های کارتونی جهت هماهنگ شدن با قوانین شرعی که ماحصل سی سال تحقیق و تفحص است حقیقتاً بسیار ستودنی است ولی چاره کار نیست ، سازمان تبلیغات اسلامی نیز تمام توان خود را بکارگرفته است تا افتخارات کسب شده بوسیله سران حکومت اسلامی در سه دهه اخیر برای کشور را زیر ذره بین برده و بزرگ نمایی کند غافل از آنکه وقتی چیزی در کار نیست ذره بین که جای خود دارد میکروسکوپ هم عمل نخواهد کرد ، درعالم واقعیت و نه درعالم واژه ها لیست موضوعی افتخاراتی که در طول سی سال اخیر توسط آقایان معممین برای ایران و ایرانی کسب گردیده بقرار زیر است :

از دست رفتن اعتبار و اعتماد مردم به رجال سیاسی و مذهبی اعم از موافق یا مخالف (گذشته و حال و آینده ! ).

کم رنگ شدن علایق ، باورها و اعتقادات مذهبی و افزایش فاصله طبقاتی و اعتقاد به کسب ثروت و قدرت از هر طریق ممکن.
از میان رفتن و اضمحلال کامل ارتش ملی در مقام اصلی ترین تکیه گاه و پشتوانه ملت .
از دست رفتن اعتبار و حیثیت بین المللی ایران وایرانی.
بالا رفتن نرخ بیکاری ، تورم بی سابقه و نابسامانی اقتصادی .
احتمال جنگ داخلی و حمله نظامی خارجی قریب الوقوع.
ورشکستگی ، رکود کاری و بی انگیزه شدن تولیدکنندگان داخلی بدلیل عدم امکان واردات مواد اولیه و وضعیتی مشابه برای صادرکنندگان بدلیل عدم امکان تجارت در عرصه بین المللی که نتیجه طبیعی تحمیل و تحمل انواع و اقسام تحریم های اقتصادی سیاسی نظامی اجتماعی است .
افت غیر قابل تصور ارزش واحد پول کشور .
محدودیت و محکومیت سیستم بانکی کشور در سطح بین المللی .
گسترش روزافزون اعتیاد به مواد مخدر ، دزدی ، اختلاس ، ارتشا ، فحشا ، تکدی گری و انواع و اقسام دیگر مفاسد اجتماعی .
و ...
با توجه به وضعیتی که بطور اجمالی و در نگاهی گذرا تکرار مکرراتی شد و به آن اشاره گردید تحت الشعاع قرار گرفتن بهار طبیعت در چله تابستان و عرق ریزان وضعیت موجود و غم نهانی آنانکه در خیابان ها با جیب های خالی و دلهای افسرده بدنبال تهیه لباس نو برای فرزندان خود هستند خیلی مایه تعجب نیست و احتمالاً برای جبران این فاصله به چیزی کمی بیشتر از سریال های خارجی و فیلم های کمدی لورل هاردی یا چارلی چاپلین نیاز است .

در سه دهه اخیر آنچه در قالب گفتاراز سران حکومت جمهوری اسلامی شنیده ایم فرسنگ ها دور از واقعیت و عمل بوده است و بعضاً دقیقاً نقطه مقابل یکدیگر ، متاسفانه فرهنگ دروغ پردازی ، فریب کاری ، بازی با احساسات واعتقادات ، حرف های بی پایه واساس ، الدرم بلدرم های بی پشتوانه ، توهین و تعرض به حقوق دیگران ، دشمن پنداری منتقدین که ریشه و اساس و سیاست کلی نظام مقدس در سی و چند سال اخیر بوده است در فرهنگ اجتماعی مردم نیز رسوخ نموده و همچون اپیدمی همه را کم و بیش مبتلا کرده است ، برای بیرون راندن ویروس و درمان بیماری یک غبار روبی و خانه تکانی همه جانبه و عمیق نیاز است که تا بوقوع نپیوندد نوروزی در کار نخواهد بود که نوروز بدون خانه تکانی و پاکسازی بی معنی است .

بگذریم ، در هر حال ، روزهای پایانی سال 1390 را پشت سر می گذاریم و سال جدید را پیش رو داریم .
آرزو می کنم سال جدید سال افتخار و سربلندی برای ایران و ایرانی باشد ، سالی که میلیون ها هموطن ( متواری از فضای حاکم بر کشور نه از میهن که هیچکس از خانه و خانواده خود فرار نمی کند مگر وقتی که محیط خانواده پذیرای او نباشد) که سالهاست صرفاً بدلیل آنکه بگونه ای دیگر می اندیشند و بگونه ای دیگر به زندگی نگاه می کنند درغربت بسر می برند به آغوش خانواده بازگردند ،از صمیم قلب آرزو می کنم سال جدید سال انقلاب فرهنگی ریشه ای و حقیقی باشد و شادی حقیقی یک بار دیگر به خانه دلها وارد شود ، آرزو می کنم در سال نو جیب هایتان پر از لبخند باشد، آرزو کردن پای هفت سین مجازی هم برای خود عالمی دارد ، امتحان کنید کسی چه می داند شاید نتیجه داد ...
به نظرم عکس زیر با اوضاع و احوال مملکت همخوانی تمام و کمالی دارد ، با خودم گفتم شاید اضافه کردنش به این متن به رساندن احساسی که دارم کمک کند ، شاد باشید تا سالی دیگر ...

                                           مهرداد امیررحیمی
                                       تهران – اسفند ماه 1390
                                mehrdadamirrahimi@yahoo.com
                              mehrdad.amirrahimi@facebook.com
                                  SKYPE: mehrdad.amirrahimi

لینک های مرتبط گذشته :

غلط نکنم خلخالی وامامی هم بشدت صلح طلب بودند !

مهرداد امیررحیمی — Sun, 13 May 2012 20:25:13 GMT

if I am wrong correct me , sadegh khalkhali and saeed emami were also deeply peaceable

(آرشیو وبلاگ شخصی در بلاگفا فروردین ماه 1391)

می گویند گنه کرد در بلخ آهنگری به شوشتر زدند گردن مسگری ، حال حکایت الدرم بلدرم های چند اهل منبراست و مظلومیت ملت بخت برگشته ایران ، ژست آتیلاگونه اش را آقای خاتمی خطیب نمازجمعه تهران می گیرد که با چشمهای دریده و سینه جلو داده همچون خروس جنگی به هر چیز و هر کس پریده و نوک می زند، اصغر فرهادی تعظیم هنرمندانه آقامنشانه ای می کند و به نمایندگی از طرف ملت ایران ماله بدست اصلاح می کند ، اولی به نیابت از طرف هم پیاله ای ها می فرماید ما درپی بنیانگذاری اتحاد جماهیراسلامی هستیم دومی به نیابت از طرف ملت می گوید ما ملتی صلح دوستیم و دنبال دردسرنمی گردیم .

آیت الله خمینی فرمودند آمریکا هیچ غلطی نمی تواند بکند هنوزکلام منعقد نگردیده بود که ملت تغییر نام داد و شد ملت شهید پرور چند سال بعد هم جام زهری نوشیده شد و پای قرارداد قبول شکست در جنگ را امضا فرمودند .

آیت الله خامنه ای فرمودند عقب نشینی نمی کنیم حتی یک قدم و بعد هم در اوج درایت و تدبیر امسال را سال تولید ملی و حمایت از سرمایه ایرانی و صادرات نام نهادند درحالیکه تولید کنندگان مواد اولیه برای تولید ندارند و صادر کنندگان جایی برای صادر کردن و هر دو دل و دماغ درستی برای ادامه کار، احتمالاً هنوز گزارش مسدود شدن حساب پس انداز برخی از دیپلمات های ایرانی درخارج از کشوربه دست حضرت آقا نرسیده و یا وقت کافی برای مطالعه نداشتند که بدانند صادارت بدون اعتبار و اعتماد جهانی غیر ممکن است حتی اگر امداد الهی پشت آن باشد چرا که امداد الهی فقط شامل حال متدینین و اهل ایمان است و در کفار اثر ندارد .

و اما دراین آشفته بازارملت شهید پرور، صادرات محور، فقط مصرف کننده تولیدات ملی ... زیر سایه دولت عدالت پرور و مهر ورز آنچنان گیج و مبهوت گردیده که انگشت حیرت به دهان رو به آسمان نگاهی عاقل اندرسفیه دارد و می نالد که :
اگر دستم رسد بر چرخ گردون از او پرسم که این چون است و آن چون . . .

بگذریم،چندی است همه جو گیرشده اند و یکباره صلح دوستیشان گل نموده ، آنچنان در مورد صلح قلم فرسایی می کنند که گویی بجای پستان مادرپستان مادرصلح را مکیده اند ، دراین قافله صلح طلب و صلح دوست و صلح پرورهمه جورجنسی یافت می شود ازتروریست های از دورخارج شده گرفته تا متخصصین بازنشسته برداشتن بکارت دختران جهت جلوگیری از ورود آنها به فردوس برین ، ازسرداران سرکار و بازنشسته سپاه و بسیج تا سربازان گمنام امام زمان ، ازمجریان سابق رسانه ملی و فعال شبکه های ماهواره ای آن طرف آب امروز تا ... شاید فکر کنید شوخی می کنم اما داستان کاملاً جدی است ،ازیکی از دوستان که اخیراً پدرش فوت کرده شنیدم مردکی که برای خواندن قرآن سر قبر پدرش آورده بودند پس از خواندن قرآن ناگهان از صلح دوستی متوفی وعلاقه شدید امیر الموئمنین به صلح صحبت نموده است ! به جرات می توانم بگویم اگر سعید امامی و صادق خلخالی هم زنده بودند قطع یقین امروز ندای صلح طلبی خود را به گوش جهانیان می رساندند و بازهم سرمقاله روزنامه وزین کیهان می شدند کسی چه می داند حتی شاید صفحه ای هم در فیس بوک می ساختند و کلی هم طرفدار پیدا می کردند هرچند جناب شریعتمداری و هیات تحریریه کیهان به یمن و برکت نظام مقدس جمهوری اسلامی به معدنی از این بزرگان و صاحبان کمال وصل است و شکر خدا با رفتن یکی هزار هزار جایش را پر می کنند (تا یادم نرفته سال نو را به عزیزان کیهانی تبریک عرض می کنم ) .
اینها را گفتم تا به اینجا برسم که :
هیچ جای شکی وجود ندارد که ملت ایران ملت صلح دوستی است و به شهادت تاریخ هیچگاه بخواست خود آزار و اذیتی برای همسایگان و دیگر ملل جهان نداشته است و تنها زمانی خشم خود را نشان داده که درمقام دفاع از خاک ،حق و حقوق و شرافت و حیثیت خود برآمده است اما باید متذکر شد که همین ملت صلح دوست درمقابل دشمنانش چه خارجی و چه داخلی آنچنان سرسختانه می جنگد که جمیع لشکرگشایان و کشورگشایان طول تاریخ را فلج کرده و از رو برده تا جاییکه جول و پلاس خود را برداشته و دمشان را روی کولشان گذاشته و فرار را برقرار ترجیح دادند .
حواستان راجمع کنید ماجرای پیام صلح دوستی ایران و ایرانی که توسط نمایندگان جامعه هنری ایران به نیابت از طرف مردم به دیگرملل انتقال داده شد با کارناوال تزریق صلح طلبی رسانه ها و افراد وابسته به حکومت جمهوری اسلامی که چند صباحی است راه افتاده فرقش از زمین است تا آسمان، این دو پیام ظاهراً یکی هستند اما در عمل و از نظر هدف کاملاً نقطه مقابل یکدیگرند ، اولی نشانه فرهنگ و تمدن است دومی نشانه حماقت و ...

                                             مهرداد امیررحیمی
                                         تهران – فروردین ماه 1391
                                  mehrdadamirrahimi@yahoo.com
                               mehrdad.amirrahimi@facebook.com
                                SKYPE: mehrdad.amirrahimi

لینک های مرتبط گذشته :

تداوم شعار خدا ، شاه ، میهن

مهرداد امیررحیمی — Sun, 13 May 2012 20:14:52 GMT

God , King , Fatherland , is still running in iran

(آرشیو وبلاگ شخصی در بلاگفا فروردین 1391)

معمولاً هرگاه موضوع لزوم تغییر ساختار سیاسی در یک کشور جدی می شود سران حکومت به دست و پا می افتند و نتیجه این دست و پا زدن قربانی شدن جمعی است که تا دیروز از سرسپردگان و سینه چاکان اصلی حکومت محسوب می شدند جالب آنکه غالباً نزدیک ترین افراد به حکومت یعنی پرچم داران اصلی سیستم در لیست قربانی ها قرار می گیرند ، نمونه های آن در تاریخ معاصر تلاش رضا شاه جهت ایجاد ارتباط و کانال زدن های سیاسی برای جاگزین نمودن فرزندش محمد رضا بر تخت سلطنت بود، برای رسیدن به هدف ، رضاشاه تمامی توان خود را به کار گرفت تا جاییکه شخصاً به ملاقات کسانی رفت که دشمن می پنداشت ، غرور را کنار گذاشت و دست کمک دراز نمود و البته بسیاری از دوستان و هم پیاله ای ها را دور زد تا شاید از این طریق راه فراری بیابد ،مردم را آرام کند و جامعه بین الملل را متقاعد نماید که هنوز هم قادر به ادامه مسیر و کنترل اوضاع سیاسی است ، رضا شاه در این کار موفق بود و از این طریق پایه های تخت سلطنت را محکم نمود و به دست فرزندش سپرد، بعد از او پسرش محمد رضا نیز همین راه را تجربه نمود و در آخرین لحظات نزدیک ترین افراد به خود را قربانی نمود تا شاید از این طریق از خشم مردم کاسته و در عین حال به جامعه بین الملل نیز نشان دهد که در پی تغییر است و در راه دموکراسی قدم بر می دارد ، نصیری ، هویدا و بسیاری دیگر از نزدیک ترین خادمانش را قربانی نمود ، لحن سخنرانی ها و مصاحبه هایش را تغییر داد تا شاید دنیا را متقاعد کند و یک بار دیگر تاریخ تکرار شود و تخت به پسرش برسد البته در این مورد همچون پدرش موفق نبود و ناکام از کشور متواری گردید که دلیل این ناکامی موضوع این بحث نیست .

آنچه در مقام مثال آورده شد در سال 57 زمینه ساز ساخت شعاری شد که هنوز هم در مسابقات رادیو تلویزیونی برنده جایزه اول می گردد! شعار این بود " ما می گیم شاه نمی خوایم نخست وزیرعوض می شه ، ما می گیم خر نمی خوایم پالون خرعوض می شه " ، این شعار پاسخ قاطع و صریح مخالفین و مردم ایران بود به سخنرانی ها و مصاحبه ها و بگیرو ببند ها و قربانی کردن های رژیم در سال آخر حکومتش بر ایران ، یعنی دقیقاً روزهایی که لزوم تغییر ساختار سیاسی کشور بطور جدی مطرح بود ، ساواک در این روزها کوتاه می آمد و علناً به مخالفین القا می نمود که اگر مشکلی در کار است باید از چشم درباریان و نخست وزیر و اعضای کابینه و اطرافیان شاه دید ، تغییر ساختار سیاسی بی معنی است ، مگر ممکن است کسی به فکر تغییر نظام 2500 ساله سلطنتی در ایران باشد ، پادشاه مقدس است و جایگاهش بالاتر از آنکه کسی بتواند به او ایراد بگیرد ، در ارتش القا می کردند " خدا ، شاه ، میهن " یعنی جایگاه شاه خدشه ناپذیر است ، جایی میان خداوند و میهن ! و برای حل مشکل بایستی نخست وزیر را زیر سوال برد ، حتی به روزنامه ها و اهل قلم وابسته دستور صریح و قاطع داده شد که بر علیه دولت و دولتمردان یا هر چیز و هر کس که می خواهند بنویسند ، انتقاد کنند و تقصیرها را مستقیماً به گردن آنها بیندازند اما هر چه می کنند در این راستا باشد که خط قرمز یعنی پادشاه و سلطنت مصون از اشتباه تلقی گردد ، دست بر قضا بخشی از تاریخ تکرار مکررات است بگونه ای که امروز باز هم شاهد ماجرایی مشابه هستیم و طبیعتاً برخورد و پاسخ اهل حکومت نیز پاسخی مشابه و تکراری .

چندی است تمامی تئوریسین ها و نظریه پردازان جمهوری اسلامی ایران به تکاپو افتاده اند وصحبت ها یکسو شده است با این مضمون ثابت که اگر در بخش هایی با مشکلاتی روبرو هستیم نباید به فکر تغییر ساختار سیاسی کشور بود بلکه باید نفرات را تغییر داد ، اگر اشکالاتی وجود دارد ( که بلند نظرانه تایید می کنند وجود دارد) ارتباطی با نظام و رهبری نظام ندارد ، ولایت فقیه یعنی ولایت رسول الله ، یعنی ولایت خداوند بر روی زمین ، به تعبیری" خدا ، شاه ، میهن " که حال تغییر ظاهری داده و به شعار " خدا ، ولایت فقیه ، میهن " بدل گردیده ، می گویند اگر ایرادی هست از افراد و اطرافیان و اهل دولت است و بایستی صلاحیت آنها بازبینی گردد اما رهبری مصون از گناه و اشتباه است، در این بین نظریه پردازان و اساتیدی همچون آقایان دکتر رحیم پور ازغدی ، دکترصادق زیبا کلام ، دکترسید حمید روحانی ، حجت الاسلام خاتمی ، حجت الاسلام پناهیان و بسیاری دیگر همچون ایشان از جمله امامان جمعه ، اساتید حوزه های علمیه ، اهل قلم سیاسی نویس وابسته به حکومت نقش پررنگی در القای این مساله دارند که از نظر من کاملاً طبیعی و قابل درک است چرا که به وظیفه خود یعنی حفظ نظام و تثبیت جایگاه ولی نعمتشان عمل می کنند و جای گله ای نیست .

درچنین فضایی غالباً بهترین راه برای اهل قدرت و حکومت جهت مقابله با اپوزیسیون تفکیک گروه های اپوزیسیون از هم است بدینگونه که تلاش می کنند با پر رنگ کردن اهداف گروهی – اختصاصی تشکل های مختلف سیاسی آنها را از هم متمایز سازند و از این طریق یکپارچگی را از میان بردارند و در اکثر موارد موفق هم می شوند چرا که هر گروهی خواسته ها و اهداف از پیش تعیین شده سازمانی دارد ، برای مثال سلطنت طلب ها خوشحال خواهند شد اگر دکترین سیاسی آنها دررسانه ها پر رنگ شود و یا دیگر گروه ها به همین منوال غافل از اینکه رمز موفقیت تنها در یکپارچگی و هم سو شدن گروه های مختلف سیاسی است و هر چه از این مسیر دور شویم از هدف دور شده ایم ، کوبیدن یک گروه خاص کار دشواری نیست چرا که هر گروهی نقاط ضعف ذاتی خود را دارد و کافی است روی نقاط ضعف آنها دست گذاشته شود نتیجه آن خواهد شد که گروه مورد بحث زیر سوال می رود اما در حقیقت تنها آن گروه خاص نیست که اعتبار خود را از دست می دهد بلکه کلیت اپوزیسیون زیر سوال خواهد رفت ، از طرفی یکی دیگر از گزینه های تاثیرگذار بر اذهان عمومی ماجرای اصلاحات و گروه های مختلف اصلاح طلب است که همانقدر که می توانند مفید واقع شوند احتمال دارد کلیت هدف جبهه مردمی را مخدوش کنند ، اصلاح طلبی یکی از آن واژه های سیاسی است که طیف وسیعی را شامل می شود و به همین خاطر اگر مواضع اصلاح طلبان بطور دقیق شفاف سازی نگردد می تواند بمنزله اسلحه ای باشد در دست اهل قدرت و حکومت برعلیه اپوزیسیون ، آنهم اسلحه ای که مهمات و خرجش را خود اپوزیسیون تامین می کند لذا تعیین مواضع و شفاف سازی موقعیت یکی از اصلی ترین وظایف اصلاح طلبان در هر حکومتی است که به گمان من در ایران در این زمینه کوتاهی شده و نه تنها شفاف سازی صورت نگرفته که بعکس همواره تلاش نمودند حرکات و نظرات خود را در هاله ای از ابهام طرح کنند .
در یک کلام موفقیت حکومت در ایجاد گسستگی و عدم انسجام دراپوزیسیون شبهه عدم وجود استراتژی مشخص در اپوزیسیون را در اذهان عمومی ایجاد می کند، شبهه ای که موجب تضعیف اپوزیسیون و طبیعتاً تقویت حکومت می شود و یکی از راه کارهای اصلی برای ایجاد گسستگی پر رنگ کردن مواضع یکی از گروه های منسوب به اپوزیسیون است ، معمولاً گروه های اصلاح طلب خواسته یا ناخواسته بهترین گزینه برای این منظور تلقی می شوند لذا حساسیت موشکافی مواضع گروه هایی از این دست دو چندان است و این وظیفه خطیری است بر دوش رهبران جبهه اصلاح طلب .

                                    مهرداد امیررحیمی
                              تهران – فروردین ماه 1391
                         mehrdadamirrahimi@yahoo.com
                   mehrdad.amirrahimi@facebook.com
                         SKYPE: mehrdad.amirrahimi

لینک های مرتبط گذشته :